
Ωστόσο, η Πανσέληνος δεν ήταν απλώς ένα οπτικό θέαμα, αλλά και μια ευκαιρία για τους αστρονόμους και απλούς θεατές να απολαύσουν την ομορφιά των φαινομένων του ουρανού, προσφέροντας καλλιτεχνικές ευκαιρίες για τις φωτογραφίες που καταγράφηκαν.
Ο Παρθενώνας «λούστηκε» από το φως και το σκηνικό ήταν χαρακτηριστικό της βραδιάς, με το φεγγάρι να υψώνεται πάνω από τον Ιερό Βράχο.
Πολύχρωμες φωτογραφίες τραβήχτηκαν και σε άλλες περιοχές, όπως η Θεσσαλονίκη και το Ναύπλιο, με την αυγουστιάτικη Πανσέληνο να κρατά την προσοχή των θεατών.
Το φεγγάρι αυτού του Αυγούστου ήρθε με την επιπρόσθετη μαγεία μιας μερικής έκλειψης της Σελήνης, που σημειώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής 28 Αυγούστου. Αυτό το φαινόμενο μπορούσε να παρατηρηθεί καθαρά από την Ελλάδα, χωρίς ειδικά εργαλεία, καθώς η Σελήνη βρέθηκε σε μεγάλο μέρος της στο σκοτάδι της Γης. Κατά την κορυφαία φάση της έκλειψης, σχεδόν το 86% της σεληνιακής επιφάνειας καλύφθηκε, προσφέροντας ένα συναρπαστικό θέαμα.
Ο Αυγουστιάτικος φεγγάρι έχει καθιερωθεί ως μια γιορτή πολιτισμού, που συνδυάζει αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικούς τόπους, μνημεία και μουσεία με την ατμόσφαιρα της μοναδικής Πανσελήνου. 126 αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία σε όλη τη χώρα άνοιξαν τις πύλες τους, προσφέροντας ελεύθερη είσοδο στους επισκέπτες, επιτρέποντας σε εκατοντάδες ατόμα να ανακαλύψουν την πολιτιστική κληρονομιά κάτω από το φως του φεγγαριού.
Πολλοί από αυτούς διοργάνωσαν πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ άλλοι παρέμειναν ανοιχτοί ειδικά για αυτή τη βραδιά, στο πλαίσιο των ετήσιων δραστηριοτήτων για την Πανσέληνο Αυγούστου.
Η Πανσέληνος του Αυγούστου, γνωστή και ως «Πανσέληνος του Οξύρρυγχου», έχει την ονομασία της από παραδοσιακές πρακτικές των αυτόχθονων λαών στη Βόρεια Αμερική. Το Old Farmer’s Almanac, που ξεκίνησε να δημοσιεύει αυτές τις ονομασίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, επισημαίνει ότι αυτό το φεγγάρι πήρε το όνομά του από τον οξύρρυγχο των Μεγάλων Λιμνών και της λίμνης Σαμπλέν.
Η συγκεκριμένη εποχή του καλοκαιριού ήταν ιδανική για την αλίευση του που είναι μια σημαντική πηγή τροφής για τους κατοίκους της περιοχής.
Αν και κάποτε ήταν άφθονες, οι οξύρρυγχοι έχουν γίνει πιο σπάνιοι στις ίδιες περιοχές.
Ο οξύρρυγχος αποτελεί ένα ιδιαίτερο ψάρι με ιστορία που χάνεται περίπου 136 εκατομμύρια χρόνια πίσω, χαρακτηρισμένο και ως «ζωντανό απολίθωμα». Τα θηλυκά έρχονται σε αναπαραγωγική ηλικία μετά από περίπου 20 χρόνια, με δυνατότητα γέννας ανά διαστήματα, και ορισμένα από αυτά ζουν έως και 150 χρόνια. Σήμερα είναι γνωστά περίπου 29 είδη οξύρρυγχου παγκοσμίως, εκ των οποίων και ο οξύρρυγχος των λιμνών στις Μεγάλες Λίμνες.
Ειδικά σε σχέση με το μέγεθος τους, τα είδη αυτά ποικίλλουν, η ελληνική ονομασία «οξύρρυγχος» προέρχεται από το χαρακτηριστικό μυτερό ρύγχος του, το οποίο χρησιμοποιεί για αναζητήσεις τροφής σε ποταμούς και λίμνες.