Νέοι κανονισμοί της ΕΕ για το πράσινο υδρογόνο: Ανησυχίες στην ελληνική αγορά

Η ευρωπαϊκή στρατηγική για το πράσινο υδρογόνο βρίσκεται σε διαδικασία αναθεώρησης καθώς η Κομισιόν εξετάζει την εγκαθίδρυση ενός πιο ευέλικτου πλαισίου για την περίοδο μετά το 2030 και το 2035. Ειδικότερα, προγραμματίζεται η κατάργηση των υποχρεωτικών εθνικών ποσοστώσεων για το ανανεώσιμο υδρογόνο, με την πρόταση ενός ενδεικτικού στόχου κατανάλωσης 8 εκατ. τόνων ετησίως έως το 2040, υποστηριζόμενου από χρηματοδοτικά κίνητρα και μηχανισμούς πιστώσεων.

Αυτή η μεταστροφή μπορεί να ανατρέπει τη σημερινή αγορά, επηρεάζοντας όχι μόνο τις υποχρεώσεις της βιομηχανίας και των διυλιστηρίων, αλλά επίσης τη σταθερότητα της μελλοντικής ζήτησης, που είναι κρίσιμη για τη χρηματοδότηση και τα μακροχρόνια συμβόλαια. Σε ένα περιβάλλον όπου η αγορά αναζητά βιωσιμότητα και κλίμακα, η βασική ανησυχία είναι ποιοι θα είναι οι αγοραστές του πράσινου υδρογόνου μετά το 2030 και ποιος θα μπορεί να δεσμευτεί στις μελλοντικές του αγορές.

Η συζήτηση που έχει προκύψει έχει προκαλέσει κινητοποίηση σε όλη την αγορά. Οι ποσοστώσεις δεν είναι απλώς περιβαλλοντικοί στόχοι, αλλά και εγγυήσεις απορρόφησης προϊόντων για τους επενδυτές. Αν αυτή η βεβαιότητα μειωθεί, ενδέχεται να προκληθούν προβλήματα στα συμβόλαια, τη χρηματοδότηση και την υλοποίηση των έργων. Αυτή τη φορά, οι Βρυξέλλες επανεξετάζουν το πλαίσιο της Renewable Energy Directive (RED) για να το προσαρμόσουν στις απαιτήσεις του 2040, μειώνοντας παράλληλα τα κόστη για τη βιομηχανία και ενισχύοντας την ενεργειακή ασφάλεια.

Τι εξετάζουν οι αρμόδιοι της Κομισιόν

Η Κομισιόν έχει ξεκινήσει τη διαδικασία αναθεώρησης των κανονισμών με στόχο ένα πιο προσαρμοσμένο και ευέλικτο πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας μετά το 2030. Προς το παρόν, τα σχέδια αφορούν ένα draft Impact Assessment που περιλαμβάνει όλα τα πιθανά σενάρια.

Στη διάρκεια της αναθεώρησης, η συνέχιση των δεσμευτικών εθνικών ποσοστώσεων για το ανανεώσιμο υδρογόνο φαίνεται να μην είναι προτιμώμενη. Ως εναλλακτική, εξετάζεται η θεσμοθέτηση ενός ενδεικτικού στόχου κατανάλωσης σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τη χρήση υδρογόνου στη βιομηχανία και στα διυλιστήρια.

Ωστόσο, αυτό δεν συνεπάγεται την κατάργηση των υφιστάμενων στόχων: στο πλαίσιο της RED III εξακολουθεί να απαιτείται η κάλυψη τουλάχιστον 42% της αναγκαίας βιομηχανικής κατανάλωσης βιομηχανικού υδρογόνου το 2030. Αυτή η συζήτηση συνεπάγεται ουσιαστικές αλλαγές στο πλαίσιο του τι θα ισχύσει μετά τους εν λόγω χρονολογικούς σταθμούς.

Ο Γιώργος Χατζημαρκάκης προειδοποιεί για τις επιπτώσεις

Ο Γιώργος Χατζημαρκάκης, Διευθύνων Σύμβουλος της Hydrogen Europe, τονίζει ότι η συζήτηση γύρω από την αποδυνάμωση των δεσμευτικών στόχων προκαλεί αβεβαιότητα στην αγορά. Οι επενδύσεις στον τομέα του ανανεώσιμου υδρογόνου απαιτούν αξιόπιστους αγοραστές και μακροχρόνια συμβόλαια. Αν οι επιχειρήσεις δεν γνωρίζουν τις μελλοντικές υποχρεώσεις, μπορεί να αναβάλουν τις συμφωνίες τους.

«Οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούν ενδεικτικές φιλοδοξίες. Χρηματοδοτούν προβλέψιμες ταμειακές ροές», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι χωρίς ασφαλή έσοδα το κόστος κεφαλαίου αυξάνεται και μπορεί να καθυστερήσει η επενδυτική απόφαση.

Η χρονική συγκυρία της συζήτησης

Η συζήτηση για την αναθεώρηση του πλαισίου δεν είναι τυχαία, καθώς η ευρωπαϊκή αγορά πράσινου υδρογόνου αναπτύσσεται πιο αργά από ό,τι αναμενόταν. Η επιβράδυνση αυτή μαζί με τα υψηλά κόστη παραγωγής παρακωλύουν την υπογραφή μακροχρόνιων συμβολαίων. Το δημοσιευθέν Impact Assessment αποκαλύπτει τη διαφορά μεταξύ των πολιτικών προθέσεων και της πραγματικής προόδου της αγοράς.

Σύμφωνα με στοιχεία, το κόστος παραγωγής του πράσινου υδρογόνου κυμαίνεται συχνά μεταξύ 6-11 ευρώ ανά κιλό, παραμένοντας υψηλότερο από το συμβατικό υδρογόνο. Παράλληλα, πολλά ευρωπαϊκά projects καθυστερούν λόγω ανασφάλειας στην εξασφάλιση της απαιτούμενης ζήτησης.

Η Κομισιόν βρίσκεται μπροστά στην πρόκληση να εξισορροπήσει τη μείωση κόστους συμμόρφωσης για τη βιομηχανία με την αναγκαιότητα διατήρησης ενός περιβάλλοντος που ενθαρρύνει τις επενδύσεις.

Η ελληνική διάσταση της συζήτησης

Η συζήτηση έχει άμεσες συνέπειες για την Ελλάδα, η οποία διαχειρίζεται ένα χαρτοφυλάκιο επενδύσεων στον τομέα του πράσινου υδρογόνου. Προγράμματα που καλύπτουν τη βιομηχανική κλίμακα προσπαθούν να διασφαλίσουν χρηματοδότηση και αγοραστές, την ώρα που οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί για το 2030 παραμένουν υπό αναθεώρηση.

Στη Δυτική Μακεδονία, το North-1 αναπτύσσεται από τη Hellenic Hydrogen και στοχεύει σε επαφή με τη βιομηχανική αγορά. Στους Αγίους Θεοδώρους, το EPHYRA συνδέεται με το διυλιστήριο της Motor Oil και την ανάπτυξη υποδομών που επιτρέπουν τη χρηματοδότηση μακροχρόνιων συμβολαίων.

Με σχέδια όπως το Thalis1 στη Βόρεια Ελλάδα, που περιλαμβάνει 1.200 MW ηλεκτρόλυσης, η χώρα συνδέεται με ευρωπαϊκές υποδομές και επενδύσεις. Κάθε έργο απαιτεί την εξασφάλιση ενός σαφούς και μακροχρόνιου σχεδιασμού για να βρει ζήτηση μακριά στο μέλλον.

Εν κατακλείδι, η συζήτηση γύρω από τη RED IV δεν εστιάζει μόνο στην επιλογή στόχων, αλλά και στον μηχανισμό που θα διασφαλίσει την απαιτούμενη ευελιξία και την κατανόηση της μελλοντικής αγοράς. Αυτή η ισορροπία είναι ζωτικής σημασίας για τα ελληνικά projects που στοχεύουν σε πορεία ανάπτυξης.

Διαβάστε επίσης